Eén van de verklaringen is dat oudere vrouwen als oma een belang­rijke invloed hadden op het in leven blijven van haar kleinkinderen. Terwijl hun doch­ters zwanger waren en op de al aanwezige kinderen letten, konden zij het zware werk van voedselzoeken doen. Zoals eens de grootmoeder op die manier zorgde voor het lichamelijke welzijn van haar kleinkinderen, zeggen Engelse psychologen dat moderne grootouders goed zijn voor hun geestelijk welzijn.

Nu we steeds ouder worden, hebben steeds meer pubers nog levende grootou­ders. De onderzoekers vergeleken de rol van grootouders in drie verschillende gezinsty­pen: alleenstaande ouders, twee-oudergezin­nen en stiefgezinnen. De pubers gaven aan hoeveel hun grootouders voor hen hadden gezorgd, goede raad gaven en geïnteresseerd waren in hun schoolprestaties en activitei­ten.

Hoe groter die betrokkenheid was, des te minder de pubers emotionele problemen hadden en zij zich over het algemeen socia­ler gedroegen. Degenen die opgroeiden in een éénouder- of stiefgezin hadden minder last van gedragsproblemen als zij meeleven­de grootouders hadden.

De conclusie van de onderzoekers is dat betrokken grootouders altijd een belangrijke rol vervullen in het puberleven, maar vooral als ouders zich in emotionele levensperioden – zoals na een scheiding – door hen gesteund weten. In zulke tijden kunnen grootouders meehelpen het gewone dagelijkse leven in gang te hou­den.

Bron: www.kleineontwikkelingspsychologie.nl

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | One comment | Add to del.icio.us
Post tags: grootouders, kleinkinderen, pubers

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Het team van het Leiden Institute for Brain and Cognition junior (LIBC junior) houdt zich vanuit verschillende invalshoeken bezig met onderzoek dat betrekking heeft op gezonde en afwijkende ontwikkeling van kinderen. Op de webpagina ‘onderzoek’ van het instituut staan de nieuwste uitkomsten van de breinonderzoeken.

Zo ontdekte men dat de hersenen van adolescenten anders werken wanneer zij een beloning in het vooruit­zicht hebben en wanneer zij geld winnen, zelfs als ze een simpele passieve goktaak uitvoeren. Deze resultaten tonen aan dat zelfs op basisniveau de balans tussen cognitieve en emotionele hersenge­bieden nog kwetsbaar is in de adolescentie, waar­door deze groep gevoeliger is voor beloningsin­formatie.

Ook leuk is de kindersite www.kijkinje­brein.nl, waar zij virtueel het brein in kunnen gaan.

Bron: www.libc-junior.nl

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: brein, leren, neuro-educatie

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Orthopedagoge Miranda Sentse onderzocht de invloed van de sociale omgeving op probleem­gedrag. Het blijkt dat ouders een belang­rijke rol hebben. Niet ieder kwetsbaar kind ontwikkelt probleemgedrag. Sentse ontdekte dat de gezinssituatie een belangrijke rol speelt.

Een kind dat vaak in conflictsituaties belandt, heeft een grotere kans op het ontwikkelen van antisociaal gedrag. Wanneer ouders warmte en steun geven, verkleint dat het risico op probleemgedrag. Een afwijzen­de en kille houding daarentegen ver­groot de kans op antisociaal gedrag aanzienlijk.

Kinderen in de adolescentie­fase willen graag bij de groep horen en verlangen zelfstandigheid. Jongeren met antisociale vrienden gaan vaak zelf ook probleemgedrag vertonen. Jongeren die dan ook nog eens niet onder streng ouderlijk toezicht staan, hebben een gro­tere kans op het ontwikkelen van anti­sociaal gedrag.

Teveel controle kan ech­ter eveneens averechts werken. Jongeren zijn niet alleen gevoelig voor de waar­dering van hun ouders, maar willen ook geaccepteerd worden door hun leeftijds­genoten. Jongeren, vooral meisjes, ver­tonen meer gedragsproblemen wanneer de relatie met hun ouders slecht is. Het risico daarop wordt echter verminderd wanneer zij een goede relatie onderhou­den met leeftijdsgenoten.

Ouders kunnen met hun acceptatie en steun niet de afwijzing van leeftijdsgenoten compen­seren.

Bron: Rijksuniversiteit Groningen 23-2-2010

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: gedragsproblemen, jongeren, probleemgedrag, relatie met ouders, waardering

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Tijdens een studie zijn zowel de proactieve als de reactieve hersenactiviteit gemeten bij proefpersonen. Vooral de proactieve activiteit was voor de onderzoekers belangrijk, omdat het hierbij gaat om de eigenschap van mensen om te anticiperen op datgene wat er gaat gebeuren. Er werd een onderscheid gemaakt tussen mensen die slechts af en toe een game speelden en mensen die juist erg veel tijd in de spelletjes stopten.

Uit onderzoek bleek dat er bij de mensen die meer dan vier uur per dag aan gaming hadden gespendeerd een opvallende vermindering was opgetreden in deze proactieve hersenactiviteit. Dit betekent een vermindering van de hersenactiviteit en een verstoring van het gedrag als het aankomt op de mogelijkheid om zich gericht ergens op te concentreren.

Volgens een ander onderzoek van de zelfde universiteit is 8,5 procent van de gamers tussen de acht en achttien jaar een ‘pathologisch’ speler. De kans bleek twee keer zo groot dat deze een concentratieprobleem heeft. De dwangmatige gamers bleken daarnaast ook slechtere schoolprestaties neer te zetten dan andere gamers.

Symptomen die bij de verslaafde kinderen naar boven komen zijn onder andere het steeds meer tijd en geld aan games uitgeven, verhoogde irritatie als de speeltijd wordt teruggedrongen, het overslaan van huiswerk om te kunnen gamen en liegen en geld stelen om meer games te kunnen spelen. Belangrijke signalen om het gamen van onze kinderen goed te volgen.

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: games, verslaving

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Over de positieve gevolgen van gedragsimitatie is veel bekend. Als je wordt nagedaan, heb je het gevoel dat je erbij hoort, een basale behoefte. Er is bewijs dat uitsluiting dramatische gevolgen kan heb­ben, fysiologisch, mentaal en sociaal. Het zit niet in exacte imitatie, maar vooral in klei­ne, non-verbale signalen. Nadoen creëert onbewust het gevoel dat je op dezelfde golf­lengte zit.

Maar wat er gebeurt als je niet wordt geïmiteerd, daarover was nog weinig bekend. Kouzakova onderzocht het. Ze nam twee groepen van elk 35 proefpersonen en liet hen allemaal een taakje uitvoeren. De aard van de taak deed er niet toe. Alle taken werden uitgevoerd in samenwerking met een andere proefpersoon, in werkelijkheid een vertrouweling van Kouzakova. In de ene groep deed de vertrouweling de proef­persoon na en in de andere groep niet. Wat bleek?

De proefpersonen die niet werden nagedaan schoten in de stress. Hun cortisol­gehalte steeg, hun zelfwaardering daalde. Als je niet wordt nagedaan, heb je het gevoel dat je medespeler geen zin meer in je heeft. Een lage zelfwaardering wil niemand.

Iedereen streeft altijd naar een positief zelf­beeld. En dus bekeken ze ook of proefperso­nen compenseerden voor de daling in hun zelfbeeld. Ze deed een fascinerende ontdek­king: mensen van wie je houdt vormen een buffer tegen een verlaagd zelfbeeld. Als je even denkt aan je vriendje, dan stijgt je zelfwaardering weer. Je kunt dus prima compenseren voor een verlaagd zelfbeeld door aan een belangrijk persoon te denken.

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: gedrag, imiteren, uitsluiting, zelfwaardering

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Ouders corrigeren hun kinderen op veel manieren. Een daarvan, hevig reageren op ongewenst gedrag door bijvoorbeeld te schreeuwen tegen het kind of het zwaar te bekritiseren, is af te raden. Dat concludeert Amaranta De Haan in haar onderzoek.

De families werkten in een periode van zes jaar driemaal mee aan het vragenlijstonderzoek. Vooral kinderen met bepaalde persoonlijkheidskenmerken (kinderen die open staan voor ervaringen, introvert, onwelwillend of niet-ordelijk zijn) vertonen meer agressief en regeloverschrijdend gedrag wanneer hun ouders hen op een heftige manier aanspreken.

De Haan adviseert ouders hun kinderen op een meer constructieve manier te benaderen. Tel als ouder bijvoorbeeld eerst tot tien alvorens te reageren op het gedrag van het kind. Naast de opvoeding speelt de persoonlijkheid van het kind een belangrijke rol.

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: agressie, corrigeren, gedrag

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

Het kind kon met de han­deltjes een bordje naar zich toetrekken, terwijl tegelijkertijd het andere bordje naar de volwasse­ne ging. Bij het rechter handeltje kregen kind en volwassene evenveel. Bij het linker kreeg het kind wel iets, maar de volwassene niks.

Wanneer de volwassene duidelijk liet merken de snoepjes lek­ker te vinden, bedienden de kinderen van 25 maanden veel vaker het rechter handeltje dan het linker. Als de volwassene niks zei trokken ze even vaak aan het linker als aan het rechter handeltje. De 18 maanden oude kinderen bedienden beide handeltjes even vaak.

Tweejarigen willen dus best uitdelen, maar kunnen nog niet uit zichzelf bedenken dat een ander ook graag iets wil.

© redactie for Tijdschrift Educare, 2010. | Permalink | No comment | Add to del.icio.us
Post tags: delen

Feed enhanced by Better Feed from Ozh