educare.nl

Heb je dat wel eens, dat je niet meer uit een kind krijgt dan: 'mmm', of  'gaat wel'? Met kinderen praten gaat dikwijls veel beter via papier.

Een spel dat kinderen graag spelen is 'eilandje' of 'planeetje'.

Het begint met een paar lege eilanden of een volkomen lege planeet. Je gaat lekker naast het kind zitten en vraagt het wat het zou doen met al die lege ruimte.

Dit eiland is gemaakt door leerlingen van Aventurijn te Loenen (Gld).

• Wie mogen er bij hem/haar komen?
• Wie mag nooit komen?
• Waar zou z/hij willen wonen?
• Hoe ziet dat huis er uit?
• Hoe kom je aan eten?
• Wat ga je de hele dag doen als er niets hoeft en alles mag?

Telkens als je een vraag stelt mag het kind het antwoord tekenen. Neem er de tijd voor, en vraag door. De kunst is om neutraal te blijven. Laat maar gebeuren wat er is.

Oprechte belangstelling tonen en nieuwsgierig zijn werkt beter dan verkapte opvoedkundige bedoelingen.

Kastelen 'verschijnselen' is een goede oefening voor tovenaarsleerlingen die vastzitten in oude patronen.

Laat snel tellen, bijvoorbeeld van 1 tot 12, of van 1 tot 50.

Tellend tekent de tovernaarsleerling één doorgaande lijn, voornamelijk rechte strakke lijnen, want kastelen hebben muren, vloeren, plafonds, deuren en ramen. Alleen als je bovenaan je blad bent mag je een dakje maken.

Niet nadenken over hoe het kasteel eruit gaat zien, dat zien we straks wel. De aandacht gaat naar het hardop tellen en op tijd de hoek omgaan.

Wil je weten wat een kind beweegt?

Trek de hand om en vertel dat bij elke vinger een zin hoort:

• Bij de duim hoort ‘ik wil’,
• bij de wijsvinger ‘ik moet’,
• bij de middelvinger ‘ik zal’,
• bij de ringvinger ‘ik mag’,
• en bij de  pink ‘ik kan’.

Teken nu in de duim alles wat je graag wilt, in de wijsvinger wat je moet, in de middelvinger wat je zal, in de ringvinger wat je mag en in de pink wat je kunt.

Teken daarna in de palm van de hand je diepste wens. Verbindt alles met elkaar en kleur de opengebleven plekjes in.

Marguerite Smithwhite mediteerde in de tachtiger jaren met kinderen. Ze vroeg zich af of ze erachter kon komen of kinderen werkelijk mediteren of alleen met de ogen dicht zitten. Daarom gaf ze hen een papier en liet hen drie kleurpotloden uitkiezen.

Ze vertelde dat ze na de meditatie zouden tekenen. Niet zoals ze gewend waren, maar heel anders. Hoe, dat kon niemand weten...

Want als je er klaar voor was zou je je ogen opendoen, maar heel zacht, en alleen naar het papier kijken. Je zag dan een vorm of een lijn, die ging je tekenen. Daaruit groeide dan weer een lijn, en weer een, tot je klaar was.

Ze gaf hen voor de finishing touch een druppeltje goudverf en een heel fijn penseeltje.

De kinderen bleken vrijwel allemaal mandala's te tekenen. Ze tekenden niet meer op een grondlijn, maar vanuit een middelpunt. Ze verlieten dus het perspectief van de toeschouwer.

Ook viel op dat ze veel archetypen tekenden, waarvan Jung heeft gezegd dat die beelden voor alle mensen dezelfde betekenis hebben.

Veel kinderen, ook heel jonge, tekenden spiralen, cirkels, sterren en driehoeken, de oervormen waaruit alles is opgebouwd.

De tekeningen waren allemaal veelzeggend. Als Marguerite vertelde wat het kind met deze tekening wilde zeggen waren de kinderen altijd geraakt. Kennelijk waren de kinderen op een innerlijke beeldtaal gestuit en was het niet moeilijk daar contact mee te maken.

Marguerite deed onderzoek in allerlei culturen. Daaruit bleek dat beeldtaal inderdaad universeel is. Probeer het maar. Overal waar deze test herhaald wordt zie je dezelfde beelden...